Wysoki kontrast - wersja strony dla niepełnosprawnych

Kalendarz imprez

  Marzec 2017 >>
Pn Wt Śr Cz Pt So Ni
    1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31    







Obsługa techniczna ALFA TV

Referat z okazji 700-lecia Drawna

Referat z okazji 700-lecia Drawna, wygłoszony podczas uroczystej Sesji Rady Miejskiej Drawna 18 stycznia 2013 r.

Dr Grzegorz Jacek Brzustowicz

POWSTANIE I ZNACZENIE DRAWNA W PRZESZŁOŚCI

SZANOWNY PANIE WICEMARSZAŁKU

           PANIE STAROSTO

           PANIE PRZEWODNICZĄCY RADY MIEJSKIEJ,

           PANIE BURMISTRZU, PAŃSTWO RADNI,

           SZANOWNI GOŚCIE I MIESZKAŃCY DRAWNA

Przed 700 laty, margrabia brandenburski Waldemar, ostatni ze swojego rodu, spisał dokument, w którym podarował miastu Kaliszowi Pomorskiemu młyn oraz łowiska rybne. Świadkami tej prawnej czynności władcy byli: hrabia Karfenberg, dziekan stendalski, prepozyt dymiński oraz Ludolf, Hasso i Henning rycerze Wedlowie. W zakończeniu tegoż dokumentu znajdujemy zapis: „Actum et datum Wedele, Anno domini millesimo tricentesimo tredecimo, die beati Michaeli”, co tłumacząc miało miejsce w Wedele, roku pańskiego 1313, w dzień św. Michała”, czyli 29 września.

W Nowej Marchii i na Pomorzu istniały trzy miejscowości o takiej nazwie. Przynajmniej dwie - w I połowie XIV wieku. Już od dawna historycy są zgodni, iż margrabia spisując wspomniany dokument, zatrzymał się wtedy w Drawnie, nazywanym początkowo „Wedlem”, a potem, – „Nowym Wedlem”.

Przemawiają za tym liczne fakty. Jak, sporządzenie dokumentu dla Kalisza Pomorskiego, który przecież znajduje się obok Drawna. I tam władca zamierzał z owego „Wedele” dojechać, by wręczyć dokument swoim poddanym. Ponad to Drawno, jak i Kalisz, znajdowały się wtedy na uczęszczanej trasie do Słupska, dokąd ostatecznie zmierzał margrabia. Wreszcie gospodarzem, podejmującym ostatniego z Askańczyków w Drawnie, byli Wedlowie, w tym senior rodu – Ludolf I Starszy, którego potomkowie przez wieki posiadali część zamku i miasta.  

SZANOWNI PANSTWO !

Od tych wydarzeń, upływa w tym roku 700 lat i w związku z tymi wydarzeniami, Drawno obchodzi swój jubileusz w roku 2013.

Obchody jubileuszowe miast, mają już swoją długą tradycję. Zazwyczaj miasta obchodzą swoje uroczystości w związku z rocznicą spisania dokumentu założycielskiego, tzw. dokumentu lokacyjnego. Taką możliwość mają miasta, których dokumenty lokacyjne zachowały się do naszych czasów, lub w najgorszym przypadku, zachowały się do czasów, kiedy je skopiowano. W takiej luksusowej sytuacji są z terenów dawnej Nowej Marchii miasta: Gorzów, Barlinek, Drawsko, wspomniany Kalisz Pomorski i Wałcz, a z terenu Pomorza Zachodniego - chociażby Stargard i Szczecin. O wiele większa jest grupa miast, których dokumenty lokacyjne nie zachowały się i nawet nie wiadomo, kiedy dokładnie miasto założono.

W takim przypadku obchody rocznicowe organizuje się w związku z wystąpieniem w źródłach pisanych, najstarszej wzmianki z nazwą danej miejscowości. I tak jest w przypadku Drawna. Drawno świętuje swój jubileusz w związku z pojawieniem się pierwszej wzmianki z nazwą miejscowości.

Z okazji tego święta, chciałbym przypomnieć kilka kart z niezwykle ciekawej przeszłości Drawna, zagłębić się w jego początki, oraz podkreślić znaczenie miasta i jego mieszkańców w przeszłości.     

O losach ziem położonych nad Drawą w XIII wieku, zadecydowały na długo burzliwe wydarzenia. 12 sierpnia 1269 roku legat papieski Albert Wielki, obłożył klątwą księcia szczecińskiego Barnima I, opata kołbackiego oraz ponad 30-u rycerzy pomorskich, którzy zbrojnie najechali ziemie Zakonu Joannickiego w Korytowie. W pierwszym szeregu tych rycerzy znajdowali się Wedlowie, którzy zagarnęli największy obszar joannickich włości, aż po Drawę na wschodzie. Z biegiem czasu, chcąc zachować zdobycze terytorialne, Wedlowie opowiedzieli się za władzą margrabiów brandenburskich, którzy budowali na pograniczu pomorsko-wielkopolskim swoje państwo o nazwie Nowa Marchia. Na wschodnich kresach swych posiadłości, nad Drawą, gdzie wówczas przebiegała granica z Wielkopolską, założyli swoją nową siedzibę.  

W XIII i początkach XIV wieku, zauważyć można u Wedlów pewne prawidłowości w procesie kolonizowania przez nich nowych terenów. Ten schemat wyglądał w ten sposób, iż po zajęciu jakiegoś obszaru, wznosili najpierw swój zamek, a po jakimś czasie nadawali prawa miejskie osadzie na podzamczu.

Na przykład: W 1296 roku Wedlowie przekroczyli Drawę i na wschodzie zajęli rozległy obszar, na którym wznieśli zamki w: Mirosławcu, Złocieńcu i Tucznie. Wkrótce potem koło tych zamków lokowali miasta.

Podobny schemat musiał być realizowany także w odniesieniu do Drawna. Ponieważ nie zachował się stosowny dokument założycielski miasta, stąd dociekania i pojawiające się różne teorie o jego początkach.

W przedwojennej i powojennej literaturze niemieckiej przyjęto, iż lokacja miasta w Drawnie, miała miejsce około 1300 roku, kiedy żyli jeszcze posiadający tutejszą osadę Ludolf  i Zulis Wedlowie. Ewentualnie przywoływano zapis ze starej kroniki miejskiej Drawna, w której zapisano, że Wedlowie wznieśli swój zamek obok osady targowej, którą w 1347 roku zamieniono w miasto. Była to jednak tradycja spisana późno, bo dopiero w XVIII wieku.

I tradycja ta, nie jest akceptowana przez historyków. Jeszcze w XIX wieku ustalono, iż Drawno było miastem wtedy, kiedy w nazwie pojawiło się określenie „Nowy Wedel”, co jest widoczne w źródłach w 1333 roku, ale nie było miastem w 1313, gdy było to tylko „Wedele”.

Polska historiografia wypowiada się podobnie. Drawno istniało w 1313 roku jako osada handlowa pod zamkiem, ale miastem dowodnie w źródłach było w 1333 roku, kiedy nazywano go „Nowym Wedlem”. Do lokacji miasta doszło zatem po 1313, a przed 1333 rokiem.

Interesującym źródłem do początków Drawna jest herb. W lewej stronie tarczy, w niebieskim polu, znalazł się żuraw z kamieniem w uniesionym szponie. To najprawdopodobniej odwołanie do charakteru obronnego i położenia miasta na pograniczu. W prawej połowie tarczy herbowej Drawna, znalazła się połowa herbu założycieli miasta z rodu Wedlów, czyli czarnego koła z ostrzami w złotym polu. W dalszym znaczeniu symboliki tego koła, znajdujemy odwołanie do św. Katarzyny.  

Znaczenie Drawna przez wieli związane było ze znaczeniem rodu Wedlów. W miejscu strategicznym, na rozległej wyspie nad rzeką, rycerze ci wznieśli w początkach XIV wieku swój zamek, a potem obok lokowali miasto. Z jednej strony zamek chronił przeprawy przez jeziora i Drawę w kierunku Nowej Marchii i Pomorza, a z drugiej - pozwalał na ekspansję za Drawę na wschód, aż po Wałcz.

Ostatnie badania archeologiczne ustaliły, że znaczniejszych rozmiarów murowana siedziba rycerska, powstała w Drawnie w końcu lat 30-tych XIV wieku. To ustalenie bardzo dobrze komponuje się z podobnymi działaniami, podejmowanymi w 1337 roku, w rejonie Drawy, przez margrabiego Ludwika. W kolejnych wiekach zamek ulegał rozbudowom i przebudowom. Ostatnia miała miejsce w końcu XVI wieku. Do czasów zagłady zamku w drugiej połowie XVII wieku, budowla była świadkiem wielu wydarzeń, w których uczestniczyli Wedlowie.

W 1338 roku zamek był siedzibą Wedegona Wedla, pierwszego z panów Drawna, jakiego wymieniły źródła pisane. Przyjmuje się, że Wedegon z Drawna dożył 1349 roku. Był to czas wojny domowej w Brandenburgii (1348-1355), kiedy Wedlowie wspierali w walkach prawowitych władców z dynastii Wittelsbachów. W okresie panowania Wittelsbachów do 1373 roku, Drawno wyrosło na jeden z największych ośrodków zamkowych w Nowej Marchii.

W czasach słabnącej władzy Luksemburgów, w latach 1373-1402, doszło do rozłamu politycznego w rodzie Wedlów. Przyczyny rozłamu leżały po stronie wzrastającego konfliktu polsko-krzyżackiego, po objęciu tronu królewskiego w Polsce przez Władysława Jagiełłę. Już w 1388 roku, kiedy wielki mistrz krzyżacki zawarł układ z rodem Wedlów, aby w razie wojny z Litwą lub Polską zbrojnie wsparli Zakon, pod dokumentem podpisali się Wedlowie z pomorskich zamków z Krępcewa, Krzywnicy oraz w Nowej Marchii z Recza i Ińska. Nie wsparli umowy antypolskiej Wedlowie z Drawna i ich krewni mieszkający w Polsce w Tucznie i Mirosławcu.     

W delikatnej sytuacji politycznej znaleźli się Wedlowie z Drawna w latach 1402-1454, kiedy zwierzchnikami Wedlów stali się Krzyżacy, a samo Drawno znalazło się w granicach Państwa Krzyżackiego.

Już w pierwszym okresie rządów krzyżackich, Wedlowie z Drawna zaczęli ponosić tego konsekwencje. Walki z Polakami, jakie wybuchły nad Drawą, zaczęły przynosić ogromne zniszczenia posiadłości rodu Wedlów. Krzyżacy nie mogąc zapewnić bezpieczeństwa, głośno wyrażali obawy w latach 1413-1420, czy Fryderyk Wedel z Drawna będzie dalej ich wspierał, czy czasami nie opowie się za Polską.

Kolejne trudne lata, z powodu przewlekłej wojny z pomorskimi rodami rycerskimi Ebersteinów i Dewitzów, zrujnowały Drawno całkowicie. Gdy władze zakonne nadal nie były w stanie udzielić Fryderykowi i jego bratu Jakubowi żadnej pomocy, ci w końcu postanowili zerwać z Zakonem i przejść na stronę polską.

6 lutego 1421 roku wójt powiadamiał listem wielkiego mistrza krzyżackiego o odebraniu przez niego siłą Wedlom zamku i miasta Drawna. Po miesiącu, w Choszcznie pojawiło się kilkunastu przedstawicieli wszystkich linii rodu Wedlów z Pomorza, Nowej Marchii i Polski, gdzie prosili władze zakonne, aby oddano Drawno ich kuzynom, a w zamian, proponowali zawarcie pokoju. Ponowną propozycję złożono w czerwcu 1421 roku. Ale bez skutku.

Niektórzy historycy przyjmują, że Wedlowie powrócili do Drawna w 1425 roku. Ale tak naprawdę, dokumenty o Wedlach z Drawna zamilkły aż do 1433 roku. Wtedy Wedlowie drawieńscy, przebywając zapewne na wygnaniu w swojej części zamku w Tucznie, złożyli hołd lenny królowi polskiemu i razem z najazdem poslko-czeskim w tymże roku, odzyskali zamek w Drawnie.

 W ten sposób Drawno, znalazło się w granicach Królestwa Polskiego. Na podstawie rozejmu polsko-krzyżackiego, posiadłości Wedlów z Drawna i Choszczno, mieli zatrzymać Polacy przez kolejnych 12 lat, czyli do 1445 roku. Niestety, Krzyżacy nie chcieli wypuścić z rąk Drawna i Choszczna. Ich powrót wytargowali podczas kolejnych rokowań, prowadzonych w 1435 roku.

Zawiedzione nadzieje i obawy Wedlów, przed powrotem pod władzę krzyżacką, opisał polski kronikarz Jan Długosz. Wspominał, że na wiadomość tę „pomieniona szlachta (wedleńska) oświadczała się z płaczem wielkim, iż woli raczej zginąć, niż od Królestwa Polskiego odstąpić”. Pomimo gwarancji bezpieczeństwa, jakie wynegocjowała dyplomacja polska, Drawno i Choszczno opierało się powrotowi pod władzę krzyżacką jeszcze przez ponad rok.

Dopiero 2 lutego 1437 roku Krzyżacy wkroczyli do Drawna. Wielki ród rycerski Wedlów został po raz drugi upokorzony, i nie odzyskał znaczenia do końca rządów krzyżackich w Nowej Marchii.        

Po raz trzeci Wedlowie utracili Drawno w drugiej połowie XV wieku, w czasach wojny pomorsko-brandenburskiej. W 1469 roku najechał zbrojnie Nową Marchię książę pomorski Eryk II i zajął zamek i miasto w Drawnie, wypędzając Wedlów. Wedlowie wrócili dopiero w 1474 roku, kiedy złożyli hołd lenny księciu pomorskiemu. Zdobycie Drawna cztery lata później (1478) przez wojska elektora brandenburskiego Albrechta Achillesa, zakończyło ostatecznie pomorski epizod w historii Drawna.    

Czas wojen między państwami zakończył się w końcu XV wieku. W XVI wieku, ich miejsce wypełniły spory pomiędzy krewnymi w rodzie Wedlów. Prawa do zamku i miasta w Drawnie, posiadały wówczas trzy linie, ostatecznie jednak w XVIII wieku, Drawno przeszło w całości na potomków Rudigera I.  

Od końca XVII wieku rodzina Wedlów z Drawna, tj. od zniszczenia zamku, powoli zaczęła wyzbywać się władzy nad miastem. Na mocy umów z 1749 i 1750 roku Wedlowie przekazali wszystkie swoje kompetencje radzie miejskiej. Nadal jednak szlachta posiadała spore prawa własności w mieście i okolicy. Posiadłości Wedlów z Drawna na obszarze miasta, uległy zmniejszeniu do połowy XX wieku, wskutek rodzinnych podziałów. Wedlowie opuścili Drawno i zamieszkali w pobliskim Chomętowie do 1945 roku.

Co najmniej od XIII wieku, okolica Drawna miała duże znaczenie komunikacyjne. Tędy przechodziły ważne szlaki, łączące Pomorze z Polską i Prusami Krzyżackimi. Jak już wiemy, tą drogą - do Słupska, podążał w 1313 roku margrabia Waldemar i zatrzymał się w Drawnie.

Jeszcze w końcu średniowiecza, wykształciła się droga omijająca Drawno na południe od miasta, na przeprawie w Barnimiu.

W XVII wieku była to przeprawa o znaczeniu militarnym dla wojsk walczących w wojnie trzydziestoletniej i w wojnach polsko-szwedzkich. W 1627 roku przeprawiła się tutaj 5-tysięczna armia duńska, uciekająca przez Polskę na Pomorze. Przy przeprawie doszło do potyczki wojsk duńskich z brandenburskimi i polskimi. W 1655 roku przeszły tędy wojska króla szwedzkiego Karola Gustawa, idące na wojnę z Polską, którą nazywamy „Potopem szwedzkim”. Dwa lata później, po moście w Barnimiu przeszły wojska Stefana Czarnieckiego, udające się na Pomorze.

Jednak pierwszy ślad znaczenia militarnego przeprawy pod Barnimiem odnajdujemy w 1520 roku, kiedy przeprawiła się przez most i bród kilkutysięczna najemna armia krzyżacka, która potem wzięła udział w wojnie z Polską.

Z mostu korzystały nie tylko armie, ale i podróżni, podążający do Prus. Przypuszcza się, że przez Barnimie, wracał na Warmię z nauk na uniwersytetach włoskich, znany wszystkim astronom Mikołaj Kopernik. Tędy podążali władcy Brandenburgii i Prus.

Dosyć duże znaczenie komunikacyjne dróg Drawna i okolic, zakończyło się w XIX wieku. Nie pomogły w tym zakresie pierwsze w powiecie choszczeńskim inwestycje budowy dróg bitych na trasie Drawno-Choszczno i Drawno-Złocieniec.

Istniały też nadzieje związane z planami z drugiej połowy XVII i początków XVIII wieku, aby Drawno stało się ważnym punktem na handlowej drodze wodnej. Miała do tego doprowadzić realizacja projektu połączenia kanałem żeglownym Drawy z Iną i Parsętą. Potem chciano wykonać kanał łączący Drawę z Regą. Wszystkie te plany upadły ostatecznie, kiedy Szwecja zrezygnowała ze Szczecina na rzecz Prus w 1720 roku i do planów budowy kanałów wodnych już nie powrócono.    

Aby ustalić znaczenie miasta Drawna, odwołam się do jego miejsca pośród miast Nowej Marchii. Od XVI wieku, miasta klasyfikowano tutaj według ich statusu. Do grupy pierwszej, najważniejszych w państwie, zaliczano miasta będące własnością władcy (Immediatstadte). Do tej grupy zaliczano takie miasta jak: Gorzów, Choszczno, Chojnę i Myślibórz. Drawno należało do połowy XVIII wieku, do grupy miast prywatnych (mediatstadte). Taki status Drawna potwierdzały także przywileje z lat 1546-1692 roku.

Po usamodzielnieniu się miasta od Wedlów, powstał niezależny urząd miejski. Chociaż o radzie miejskiej w Drawnie słychać już w końcu XIV wieku. Ordynacja miejska z 19 listopada 1808 roku, która zrównała prawnie wszystkie miasta, wprowadziła podwójny zarząd miasta. Jednym z nich była rada miejska, a drugim - magistrat. Siedzibą władz miejskich stał się ratusz wzniesiony przed kościołem, na rynku.

Według przyjętego wtedy podziału miast w Marchii Brandenburskiej, Drawno zaliczono do trzeciej grupy, która obejmowała ośrodki miejskie mające do 3.500 mieszkańców.   

Ludność Drawna od średniowiecza nie była jednolita. Większość, zamieszkującą w mieście otoczonym murem obronnym, stanowili mieszczanie, wywodzący się od kolonistów niemieckich przybyłych z Brandenburgii. Drugą kategorię mieszkańców, stanowili potomkowie Słowian, mieszkający pod murami miejskimi. Te dwie kategorie mieszczan rozróżniano w Drawnie jeszcze w przywileju z 1692 roku. Różnice zatarły się dopiero w XVIII wieku. Wtedy też w mieście zaczęli osiadać Żydzi, a w XIX wieku – pracownicy sezonowi z ziem polskich.

Przełomowe dla demografii miasta, tak jak w przypadku całego Pomorza, były lata 1945-1953, kiedy ludność niemiecka w wyniku II wojny światowej, została z Drawna ewakuowana za Odrę, najpierw przez władze niemieckie, a jej resztki, po zakończeniu działań wojennych, zostały wysiedlone przez władze polskie. W miejsce wysiedlonych, przybyli polscy osadnicy, zarówno z byłych kresów, jak ziem centralnej Polski. W 1945 roku doliczono się w Drawnie 980 mieszkańców. Dzisiaj w mieście zamieszkują 2.382 osoby.

Miasto słynęło osobami, które się stąd wywodziły:

Ernest Ludwik Wedel z Drawna, w latach 1592-1594 brał udział w militarnej ekspedycji wojsk elektorskich na Węgry i razem z wojskiem cesarza Rudolfa II walczył przeciwko Turkom.

Hasso Adam Wedel, brandenburski radca nadworny, dyplomata, cieszący się wielkim zaufaniem elektora. Z ramienia elektora wziął udział w zajęciu Drahimia dla Brandenburgii w 1668 roku, a wcześniej, 18 sierpnia 1668 r. na zamku w Drawnie gościł elektora Fryderyka Wilhelma.

Tytuł Radcy królewskiego i konsystorza otrzymał Piotr Fryderyk I Wedel z Drawna i Głuska (†1752).

Achatz Wilhelm August Waldow (†1848) - landrat powiatu choszczeńskiego, potem przewodniczący Landtagu w Kostrzyniu oraz deputowany na Sejm Prowincjonalny w Berlinie (1826–1847).

Carl Johann Gerlach urodzony w Drawnie (1792-†1863). W latach 1832-1839 prezydent policji w Berlinie. Honorowy obywatel Berlina. Potem prezydent Kolonii i Erfurtu. Po wycofaniu się z życia politycznego, osiadł we Frankfurcie n. Odrą z tytułem tajnego królewskiego radcy stanu.

Albert Lothert, nauczyciel z Drawna w okresie międzywojennym. Opublikował kilkanaście prac poświęconych historii Drawna i okolic. Prace te zachowały do dzisiaj swoje wysokie walory poznawcze. 

W naszych czasach nie brakuje osób, które reprezentowały i reprezentują Drawno w naszym regionie choszczeńskim, województwie i kraju. Spośród wielu drawian wymienię zaledwie kilkoro, jak:  

Antoniego Kardasa, w latach 1998-2005 prezes Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Drawieńskiej, który rozpoczął organizację rajdu po Ziemi Drawieńskiej.  

ppłk Andrzeja Szutowicza, dowódcę jednostki wojskowej w Drawnie, a obecnie w Czarnem, który popularyzuje wiedzę o przeszłości regionu.

Jana Oszmiańskiego, stałego mieszkańca Drawna w latach 1956-1995, Profesora dr hab. w specjalności technologia chemiczna, którego dorobek naukowy obejmuje 114 opracowań naukowych.

Wspomnę także Radnych Powiatu Choszczeńskiego: Małgorzatę Buchajczyk, Andrzeja Konopelskiego i Jana Kuźmińskiego

Pana Ireneusza Rzeźniewskiego, burmistrza Drawna w latach 1998-2010.

Pana Andrzeja Chmielewskiego, obecnego burmistrza Drawna, a wcześniej wicestarostę choszczeńskiego i w latach 2007-2010 wicewojewodę zachodniopomorskiego.

Z Drawnem był też związany biskup Jan Gałecki, w latach 1964-1966 wikariusza na parafii w Drawnie, niedawno wyświęcał już jako biskup okoliczne świątynie i sztandary różnych organizacji.

Parafia w Drawnie powstała w końcu XIII wieku, w granicach biskupstwa kamieńskiego. Materialnym tego śladem jest gotycki kościół parafialny, ufundowany w XIV wieku przez Wedlów, który stał się też nekropolią tego rodu. Od średniowiecza do dzisiaj, funkcjonuje w Drawnie diakonat. Niewielkie społeczności religijne w Drawnie w czasach protestanckich stanowili Żydzi i katolicy.

Nabożeństwa w obrządku rzymsko-katolickim zaczęto odprawiać w Drawnie po ostatniej wojnie, od 16 czerwca 1945 roku. Od 1951 roku funkcjonuje w Drawnie parafia rzymsko-katolicka p.w. MB Nieustającej Pomocy.

Od średniowiecza Drawno było okręgiem sądowym. Najpierw sądy sprawowali na zamku Wedlowie. Potem część ich kompetencji sadowniczych przejęło miasto. Sąd miejski funkcjonował od 1692 roku. W 1879 roku ustaliła się w Drawnie siedziba Królewskiego Sądu Obwodowego. Był to sąd I instancji w sprawach cywilnych i karnych. Od jego wyroków przysługiwało prawo do apelacji do Sądu Krajowego w Gorzowie, który był też właściwy dla spraw nie będących w kompetencji sądu w Drawnie i sprawował nad nim bezpośredni nadzór administracyjny. Sąd Obwodowy w Drawnie działał do przełomu 1944/1945 r. i obejmował swym zasięgiem wschodnią część powiatu choszczeńskiego.

W historii Drawna ważne miejsce zajmują dzieje istniejącego tutaj okręgu terytorialnego. Od XIII-XVI wieku Drawno z okolicą należało do Ziemi Choszczeńskiej, a potem i dzisiaj - do Powiatu Choszczno, stanowiąc ważny ośrodek terytorialny na wschodniej granicy tego obszaru.  

Na pierwsze ślady takiej roli Drawna trafiamy w dokumentach z XIV wieku. W dniach, między 19-21 kwietnia 1364 roku, margrabia Otton Wittelsbach, rezygnując z Marchii Brandenburskiej na rzecz cesarza Karola IV Luksemburskiego, wystawił trzy dokumenty, w których przekazywał władzę w Nowej Marchii. Wtedy też wśród wymienionych licznych miast, zamków i ziem, wspomniał„Ziemię Drawieńską”.Określenie Drawna ośrodkiem okręgu ziemskiego, nazywanego „ziemią”. Owa „ziemia drawieńska” w XIV wieku, to okręg obejmujący posiadłości zamkowe Wedlów z Drawna. To władztwo rozciągało się na zachodzie od Korytowa pod Kalisz, Tuczno i Wieleń na wschodzie. Okręg ten ukształtował się po roku 1337.  

W źródłach polskich obszar ten pojawił się pod nazwą „Wedelsko”. Nazwa ta, została użyta już w 1364 roku, kiedy miała miejsce zbrojna wyprawa polskich rycerzy z rodu Pałuków, na brandenburskich Wedlów. Źródła potwierdzają, że pojęcie „Wedelsko”, obejmowało dobra ziemskie Wedlów po obu stronach rzeki Drawy. Z biegiem czasu, pojęcie to po polskiej stronie rzeki, uległo całkowitemu spolszczeniu w XVI wieku na „Wedelszczyznę” i zostało przesunięte na wschodni brzeg rzeki, w obręb powiatu wałeckiego.

W strukturze administracyjnej Nowej Marchii, do której zaliczało się Drawno z okolicą, ustanowione były wtedy okręgi terytorialne nazywane wójtostwami. Drawno stało się centrum takiego okręgu terytorialnego, nazywanego wójtostwem Drawieńskim w XV wieku. Jego powstanie jest niezwykle ciekawe i nadal dla historyków zagadkowe, bo związane z czasem wojen pomorsko-brandenburskich.  

Zorganizowane w Drawnie wójtostwo, powierzono rycerzom pomorskim, z pominięciem miejscowych Wedlów. Wójtostwo to istniało w latach 1469-1478 i podlegało najpierw księciu Erykowi II, a potem jego synowi - Bogusławowi X. Kres jego istnieniu położyła wyprawa zbrojna elektora brandenburskiego Albrechta Achillesa w 1478 roku. Cztery lata wcześniej, Wedlowie chcąc powrócić do Drawna, złożyli hołd lenny książętom pomorskim. Po powrocie Drawna w granice państwa Hohenzollernów nastąpiło dalsze zmniejszenie roli Drawna i spadek znaczenia miejscowej linii Wedlów.

Zarząd władzy terytorialnej powrócił do Drawna dopiero w XVII wieku, kiedy ustalił się obyczaj, że kierujący powiatem choszczeńskim przedstawiciel znacznego rodu szlacheckiego, wypełniał z ramienia władcy swe obowiązki jako komisarz powiatowy lub landrat - w biurze umiejscowionym w swojej głównej siedzibie. Także Drawno i kilka okolicznych majątków taką ważną rolę spełniało.

Drawno było trzykrotnie stolicą zarządu powiatu choszczeńskiego; dwukrotnie Barnimie i jeden raz Kiełpino. W sumie, w XVII i w początkach XIX wieku, przez 30 lat, Drawno i majątki w okolicy, stanowiły centrum władzy powiatowej.

Ostatnim akordem w tej sprawie był rok 1945, kiedy powiat choszczeński znalazł się z całym Pomorzem w granicach Polski.Choszczno w wyniku zaciętych walk w lutym 1945, zostało doszczętnie zniszczone i poważnie rozważano przeniesienie stolicy powiatu choszczeńskiego z Choszczna do Drawna. Ostatecznie do tego jednak nie doszło. A Drawno od tego czasu, było ośrodkiem władz Gminy Drawno. I do dzisiaj, podobnie jak przez 7 wieków, związane jest terytorialnie z Powiatem Choszczeńskim.  

SZANOWNI PAŃSTWO !

Mając świadomość, że w tak krótkim wystąpieniu można jedynie zarysować kierunki rozwoju historycznego Drawna,

zapraszam Państwa już dzisiaj na Konferencję popularno-naukową, jaką we współpracy z władzami miasta organizują: Regionalne Towarzystwo Historyczne Ziemi Choszczeńskiej z Instytutem Historii Uniwersytetu Szczecińskiego. 27 września 2013 roku będzie można poznać najnowsze badania dotyczące Drawna z dziedziny historii i szeroko pojętej regionalistyki. W konferencji zapowiedzieli swój udział badacze z Polski i Niemiec, w tym także z rodziny von Wedel, z którą przez wieki związane było Drawno.

BIP

eBOI

elektroniczny samorząd

Facebook

e-MAPA

Baza firm

nasz kanał TV

OPS Drawno

krajobraz

Partnerstwo Drawy

LGR

GCI

Drawieński Park Narodowy

Caritas

Gazeta Lubuska

Choszczno

TPZD

SMS

SMS

FRONT

FRONT

zachodniopomorskie-info


Korzystanie z serwisu oznacza zgodę na wykorzystywanie plików cookie, z których niektóre mogą być już zapisane w folderze przeglądarki. Nie pokazuj więcej tego powiadomienia